26 ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਸੁੰਨਤੀ ਆਦਮੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਕੀ ਉਸ ਦਾ ਅਸੁੰਨਤੀ ਹੋਣਾ, ਸੁੰਨਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਗਿਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ? 27ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸੁੰਨਤੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸੁੰਨਤੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਏਗਾ।
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ
ਆਇਤ 25 ਦੇ ਉਲਟ ਪੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਆਇਤ 26, ਆਇਤ 25 ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨਤੀਜਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਸੁੰਨਤੀ ਆਦਮੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ
“ਜੇਕਰ” — ਇਹ ਆਇਤ ਇੱਕ ਕਲਪਨਾਤਮਕ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਸੁੰਨਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੰਨਤ ਹੋਣਾ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁੰਨਤ ਨਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗ਼ੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਿਵਸਥਾ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਾ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਕਲਪਨਾਤਮਕ ਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਯੂਨਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤੀਜੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਗ਼ੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਨੇਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸੁੰਨਤ ਦਾ ਬਾਹਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
“ਹੁਕਮਾਂ” ਤੋਂ ਭਾਵ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਈਬਲ ਸਹੀ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਹ ਦਲੀਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਗ਼ੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਲਪਨਾਤਮਕ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਗੱਲ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ “ਬਿਵਸਥਾ” ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਸੁੰਨਤ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁੰਨਤ ਦੀ ਘਾਟ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਆਇਤ 26 ਦਾ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣਾ ਹੈ ਕਿ ਯਹੂਦੀ ਦਾ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮੰਨਣਾ ਅਤੇ ਗ਼ੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਜੀਉਣਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਅਗਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਕੀ ਉਸ ਦਾ ਅਸੁੰਨਤੀ ਹੋਣਾ, ਸੁੰਨਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਗਿਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ?
ਜੇਕਰ ਗ਼ੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਣੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁੰਨਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਕਲਪਨਾਤਮਕ ਦਲੀਲ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਨਤ ਨਾ ਹੋਣ ਨੂੰ ਤਰਕਸੰਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁੰਨਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
2:27
ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸੁੰਨਤੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਸੁੰਨਤੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਏਗਾ।
ਇਹ ਆਇਤ ਪਿਛਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਕਲਪਨਾਤਮਕ ਗੱਲ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਸੁੰਨਤ ਨਾ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਲਪਨਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁੰਨਤ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਪੌਲੁਸ ਇਕਸਾਰਤਾ ਅਤੇ ਤਰਕ ਦੀ ਦਲੀਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਗ਼ੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਹੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਯਹੂਦੀ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ “ਲਿਖੀ ਹੋਈ” ਬਿਵਸਥਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁੰਨਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਨਿੱਜੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਦਲੀਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਧਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਗਲੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਗਲੀ ਆਇਤ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੁੰਨਤ ਨੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰਮੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਸੁੰਨਤ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਪਤਿਸਮਾ ਵੀ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਵਿਆਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ; ਅੰਗੂਠੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਿਧਾਂਤ:
ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸੱਚਾ ਆਧਾਰ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।
ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ:
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਲਾਤੀਆਂ 2:21, ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਰੱਦਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨੇਕ ਸੰਬੰਧ ਵਿਵਸਥਾ ਦੁਆਰਾ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਫਿਰ ਮਸੀਹ ਦਾ ਮਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਸੀ
ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨ ਕੇ ਧਰਮੀ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਵੀ ਗਲਤੀ ਕੀਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਗਲਾਤੀਆਂ ਅਧਿਆਇ 5 ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਮੀ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ “ਸਾਰੀ ਬਿਵਸਥਾ” ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਅਸਫ਼ਲਤਾ ਦੇ ਮੰਨਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਗਲਾਤੀਆਂ 5:3, ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਰ ਇੱਕ ਸੁੰਨਤ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਸਾਰੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
