25 ਸੁੰਨਤ ਦਾ ਲਾਭ ਤਾਂ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਵਿਵਸਥਾ ਉੱਤੇ ਚੱਲੇਂ ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਸੁੰਨਤ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਆਇਤ 25 ਤੋਂ 29 ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਅੰਤਮ ਗੱਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਿਆਨ “ਸੁੰਨਤ” ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਨਤ ਯਹੂਦੀ ਪਛਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ।
ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਇਹ ਦਲੀਲ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ ਕਿ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਨਾਲੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ (ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ)। ਲਿਖਤੀ ਵਚਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦਾ ਕੋਲ ਹੋਣਾ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪੌਲੁਸ ਇੱਥੇ ਆਲੋਚਨਾ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਹਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਦਲੀਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਸੁੰਨਤ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁੰਨਤ ਕਰਵਾਉਣਾ ਉਸ ਅਸਲੀਅਤ (ਵਿਸ਼ਵਾਸ) ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਉਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਲੀਲ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੀ ਹੈ: ਇਕਸਾਰਤਾ (ਸੁੰਨਤ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਮੇਲ)। ਪੌਲੁਸ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁੰਨਤ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਗੈਰ-ਸੁੰਨਤ ਨੂੰ।
“[ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ] ਸੁੰਨਤ [ਯਹੂਦੀ ਹੋਣ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ] ਦਾ ਲਾਭ ਤਾਂ ਹੈ ਜੇਕਰ ਨੂੰ ਬਿਵਸਥਾ ਉੱਤੇ ਚੱਲੇ (ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ); ਪਰ ਜੇਕਰ ਨੂੰ ਬਿਵਸਥਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਸੁੰਨਤ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ (ਤੂੰ ਗ਼ੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ)।
ਆਇਤ 25 ਤੋਂ 27 ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਬਾਹਰੀ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਨਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਹੂਦੀਆਂ ਕੋਲ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ; ਉਹ ਉਸ ਉਹਨਾਂ ਗ਼ੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ ਜਿਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਨ। ਸਰੀਰਕ ਸੁੰਨਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁੰਨਤ ਦਾ ਮੁੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸ ਨੇਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ — ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਣਾ।
ਗਲਾਤੀਆਂ 6:15, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵ ਸੁੰਨਤ ਜਾਂ ਅਸੁੰਨਤ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਦਾ ਹੈ।
ਸੁੰਨਤ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕੱਟਣ ਦੀ ਰੀਤ ਸੀ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਨੇਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬਦ “ਜੇਕਰ” ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਵਚਨ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯਹੂਦੀ ਉਸ ਗ਼ੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਵਰਗਾ ਹੈ ਜੋ ਵਚਨ ਨੂੰ ਵਚਨ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਸੁੰਨਤ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਨਤ ਇੱਕ ਯਹੂਦੀ ਹੋਣ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ (ਉਤਪਤ 17:9-14)। ਸੁੰਨਤ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ; ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ। ਸੁੰਨਤ ਦੀ ਰੀਤ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਇਸਰਾਈਲ ਨਾਲ ਨੇਮ ਦਾ ਇੱਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰੋਂ ਸੁੰਨਤ ਕਰਵਾ ਲਵੇ ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਵਚਨ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅੰਦਰਲੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦਾ ਬਾਹਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ (ਸੁੰਨਤ) ਨਾਲ ਮੇਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਪੌਲੁਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਹੱਤਵਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਵਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਚਨ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਯਹੂਦੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਣਾ ਸੱਚਾ ਯਹੂਦੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸਿਧਾਂਤ:
ਅਸਲੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤਾਂ ਬੇਕਾਰ ਹਨ।
ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ:
ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਲੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੱਚ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਕਲੀਸਿਯਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਅਸਲੀਅਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
