2 ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਨਬੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ-ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਪੌਲੁਸ ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੁਭ-ਸਮਾਚਾਰ ਸਾਨੂੰ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਨਬੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ-ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭ-ਸਮਾਚਾਰ ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ-ਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਰਸੂਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ-ਸਮਾਚਾਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ: (ਉਤਪਤ 3:15; ਯਸਾਯਾਹ 7:14; 9:6; 53:3-6; ਜ਼ਬੂਰ 16:10)। ਸ਼ੁਭ-ਸਮਾਚਾਰ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਬਾਅਦ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਰਸੂਲਾਂ 13:32: ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਚਾਰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਹਨਾਂ ਨਬੀਆਂ (ਰਸੂਲਾਂ) ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ-ਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ। ਇੱਥੇ ਵਿਚਾਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਲਿਖਤੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। ਨਬੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਲਿਖਿਆ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਪਵਿੱਤਰ-ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ “ਪਵਿੱਤਰ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੂਕਾ 24:27: ਯਿਸੂ ਨੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ-ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਸਭ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।
ਯੂਨਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ “ਪਵਿੱਤਰ-ਗ੍ਰੰਥ” ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ “ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਸਤੂ” ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਗੁਣ ਜਾਂ ਚਰਿੱਤਰ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦਾ ਵਚਨ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ-ਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਮਸੀਹਤ ਦੇ ਲਈ ਵਿਲੱਖਣ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾ ਨੇਮ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਨੇਮ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਨਵਾਂ ਨੇਮ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ, ਪਰ ਪੁਰਾਣਾ ਨੇਮ ਗੁਪਤ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾ ਨੇਮ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਵਾਅਦਿਆਂ, ਕਿਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਨੇਮ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣਾ ਨੇਮ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਨੇਮ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਿਧਾਂਤ:
ਸਾਨੂੰ ਲਿਖਤੀ ਵਚਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਰੇਕ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ:
ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਲਿਖਤੀ ਵਚਨ ਦਾ ਘੱਟ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਭ-ਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਕਿ ਲਿਖੇ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ੁਭ-ਸਮਾਚਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ? ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ-ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਜ ਪਵਿੱਤਰ-ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਵਚਨ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲੂਕਾ 24:25-27: 25ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਬੇਸਮਝ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਨਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਢਿੱਲੇ ਹੋ। 26ਕੀ ਮਸੀਹ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੁੱਖ ਝੱਲੇ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ?” 27ਯਿਸੂ ਨੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ-ਗ੍ਰੰਥ ਦੀਆਂ ਸਭ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।
ਅਸੀਂ ਮਸੀਹੀ ਹੋ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਲਿਖਤੀ ਵਚਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੱਥਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਜੀਅ-ਉੱਠੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਗਵਾਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਤੱਥ ਝੂਠ ਨੂੰ ਬੇਨਕਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਮਸੀਹ ਦੇ ਜੀਅ-ਉੱਠਣ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਹਕੀਕਤ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਚੁਣੌਤੀ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੱਥਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ-ਸਮਾਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
